Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inspiracje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inspiracje. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 23 lutego 2012

Książkowe inspiracje & kanapki

Od wczoraj czytam (i oczywiście oglądam) Ujęcia ze smakiem Helene Dujardin. Trudno mi się z nią rozstać - co zważywszy na brak czasu sprawia, czytam ją w przerwach, przy kawie, w każdej wolnej chwili. To lektura obowiązkowa, coś jak przewodnik po świecie fotografii kulinarnej dla amatorów i średniozaawansowanych. I to nic, że o takim sprzęcie, jakim fotografuje Helene możemy tylko pomarzyć  i jeszcze przez jakiś czas kompaktowy aparat będzie musiał nam wystarczyć, ale przecież w fotografowaniu sprzęt wcale nie jest najważniejszy. Dużo istotniejsze jest światło, kompozycja i stylizacja. I nad tym trzeba będzie popracować... Ale nauka wymaga siły, więc trzeba również postarać się o kolację...


Jeśli zostanie Wam trochę upieczonego lub grillowanego kurczaka od jakiegokolwiek dania (np. tej sałatki) to najlepszym pomysłem na jego spożytkowanie jest kanapka. Na niej kilka listków sałaty i trochę musztardy lub kiwi - dla kontrastu smaków (nota bene całkiem smacznego kontrastu) i kolacja gotowa (i mały bałagan wraz z nią)
(za piękną retro deseczkę ceramiczną do sesji dziękuję Łukaszowi:))

SKŁADNIKI:
  • pieczywo
  • masło
  • upieczona lub zgrillowana pierś z kurczaka
    lub / i wędliny / kiełbaski itp
  • owoc kiwi
  • kilka listków sałaty
  • kapary lub konserwowe ogórki
  • musztarda dijon

PRZYGOTOWANIE:

Oto dwie proste polecane opcje:
chleb + masło + sałata + szynka + musztarda
chleb + masło + sałata + kurczak + kiwi
Robimy kanapki i możemy czytać :)

środa, 24 sierpnia 2011

Festiwal Smaku w Grucznie 2011

Co to był za weekend! Toruń-Zakopane-Toruń-Gruczno-Toruń. Ponad doba w pociągu, miłe, sentymentalne spotkania i długie rozmowy, plecak jeszcze nie do końca rozpakowany, ale to co najważniejsze już w lodówce - sery. Cieszę się do nich jak przystało na prawdziwą mysz :) I choć za kilka kawałków zapłaciłam mały majątek to przyznaję się Wam szczerze - gdybym tylko mogła kupiłabym więcej. Sery wciągają nie tylko mnie - mojej ukochanej frontiery blue w niedzielę już nie było, ale mam nadzieję, że uda mi się jeszcze w tym roku kupić spory kawałek, bo już znalazłam kilka osób, z którymi mogę się podzielić (i myślę, że na ser Ziemianina też szybko znajdę chętnych:)).
Oto dosyć krótka relacja fotograficzna - zdecydowanie jedzenie było bardziej pasjonującą czynnością niż fotografowanie :)

A to sery z Rancho Frontiera (nabyłam po kawałku mazuriano i dżersejana). Uwaga - uzależniają :) Mazuriano to taki nasz polski pecorino :)






































Chyba dwa stoiska dalej były sery kozie. Ser kozi farmerski (jeśli dobrze pamiętam nazwę) był całkiem niezły.


































Jeszcze dalej okazale prezentowały się sery Łomnickie z przeróżnymi przyprawami... kupiłam kawałek z czosnkiem niedźwiedzim - przepyszny.


































Oto sery Grądzkie, które zdecydowanie pachniały najintensywniej (i obok których nie można obojętnie przejść, więc było tam raczej tłoczno:))

































Nie mogło też zabraknąć dobrego pieczywa - nie mam co prawda zdjęcia chleba pieczonego na liściach chrzanu - ale kromka takiego chleba ze smalcem to jedno z bardziej "konkretnych" doznań smakowych :)












Ten kocioł był fascynujący (widziałam go już w kilku fotorelacjach) - powidła śliwkowe z Doliny Dolnej Wisły są już dosyć sławne :)


Już tradycyjnie przypomnieliśmy sobie smak lodów tradycyjnych. Pyszności!

































Wielka pajda chleba ze smalcem i ogórkiem, kilka serków na ciepło i lody tradycjne to było za mało dla dwójki wygłodniałych podróżników... Co roku znajdujemy jakieś babcie z domowym jedzeniem i tym razem mix pierogów z Chrystkowa do końca zaspokoił nasz głód (całe szczęście, że miałam sukienkę luźną w pasie:))


































Nie żebym szerzyła alkoholizm, ale te piwa zasługują na wzmiankę - browar Amber rządził na festiwalu :)











Atrakcji i pyszności było oczywiście o wiele, wiele więcej. Można tam było spokojnie spędzić cały dzień, rozmawiając z wystawcami. Szkoda tylko, że kolejny festiwal dopiero za rok - gruczeńskiego klimatu nie ma żaden inny festiwal :)





PS.
Panu M. dziękuję, że mnie tam zabrał. On już wie dlaczego :)

niedziela, 10 lipca 2011

Niedzielne popołudnie: Ciasto jogurtowe z porzeczkami

Niedzielne popołudnie dłuży się w przyjemny sposób... Słuchając od rana Sarah Blasko, zastanawiałam się co dziś upiec.


Wczoraj nie mogłam się oprzeć i kupiłam trochę czerwonych poziomek. Na kilku krzaczkach mojej mamy w tym roku nie było ich zbyt dużo (wystarczyło na 2 słoiczki przepysznej konfitury+trochę do podjadania), więc odczuwam pewien porzeczkowy niedosyt. Ich specyficzna kwaskowatość sprawia, że idealnie zgrywają się z ciastami. Nie ma odwrotu, trzeba coś z nimi upiec :)
Najlepiej wspominam placek z porzeczkami mojej mamy - na cienkim spodzie, z najlepszą na świecie, grubą kruszonką. Lubiliśmy zrywać porzeczki, ale były zawsze zbyt kwaśne, żeby zjeść je w dużej ilości prosto z krzaczka... zupełnie inaczej niż np. maliny. Placek był jednym ze sposobów, żeby kwaśne porzeczki zostały zjedzone przez głodne dzieci :)
Wyjściowy przepis na dzisiejsze ciasto jogurtowe znalazłam na blogu pewnej Portugalki mieszkającej w Anglii - Azélii (link poniżej). Zwraca ona uwagę na wiele szczegółów podczas pieczenia i dzięki temu to ciasto mogę uważać za całkiem udane, choć na początku trochę za szybko wyjęłam je z piekarnika (stąd te spękania na wierzchu) - poza 35 minutami przepisowego pieczenia dobrze mu zrobiło dodatkowych 15 minut - ale wynika to z tego, że dodałam wszystkie porzeczki jakie miałam (czyli 30 dag), a to dosyć dużo. Ciasto jest wilgotne i puszyste, z lekko chrupiącą skórką. Owoce lekko "osiadają" na dnie, co daje fajny efekt warstw. To ciasto w sam raz na leniwe, niedzielne popołudnie :)

SKŁADNIKI:
Inspiracja: Azélia Kitchen
    mokre:
  • 250 g gęstego jogurtu naturalnego
  • 120 g stopionego masła
  • szczypta soli
  • 3 duże jajka
  • kilka kropel olejku migdałowego
  • suche:
  • 2 szklanki mąki pszennej
  • 1 szklanka cukru
  • 1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
  • 1/4 łyżeczki sody oczyszczonej
    owoce:
  • 300 g czerwonej porzeczki (lub mniej)
  • 3 łyżki cukru 
  • łyżka mąki
PRZYGOTOWANIE:
W dwóch miskach wymieszać osobno suche i mokre składniki. Rozgrzać piekarnik do temp. 170 stopni (z termoobiegiem, lub 190 - jeśli mamy piekarnik bez termoobiegu). Stopniowo wsypywać suche składniki do mokrych, mieszając tak długo, aż nie będzie widać mąki - ciasto nie musi być idealnie gładkie i niezbyt sztywne - jeśli jest można dodać 1 lub 2 łyżki mleka, jak radzi Azélia.
Niedużą tortownicę (średnica 24 cm) posmarować masłem i posypać bułką tartą lub kaszką manną.
Opłukane i osuszone porzeczki delikatnie wymieszać z trzema łyżkami cukru i łyżką mąki. Delikatnie wmieszać je w masę tuż przed wyłożeniem całości do tortownicy.
Wlać masę do tortownicy. Piec ok. 40 minut - w trakcie pieczenia sprawdzać drewnianym patyczkiem stan :upieczenia. Mojej, mocno owocowej wersji ciasta potrzeba było 50 minut w piekarniku w 170 stopniach.
Po upieczeniu i przestudzeniu posypać ciasto cukrem pudrem.





    poniedziałek, 27 czerwca 2011

    Pesto z dwóch rodzajów bazylii

    Weekend był pracowity a przede mną tydzień filmowych atrakcji (i jeszcze trochę przyjemnej pracy). W Toruniu zaczął się festiwal filmowy TOFIFEST - kiedyś pachnący ciągnącymi cukierkami toffi, od kilku lat ma w logo pomarańczę, którą wyciskamy, obieramy, kroimy... :) Wszyscy, którzy zahaczą o Toruń do 1 lipca mogą spotkać na ulicach znane i lubiane osoby z kinowego ekranu i reżyserów, takich jak Dagur Kari, Jim Sheridan czy Jiri Menzel :) Zapraszam do Torunia!

    W kuchni zapachniało kwiatami cukinii (wpis niedługo - jak tylko zrobię drugą partię zdjęć, bo pierwszą niechcący popsułam:)) i bazylią - wszystkie dobra z ogrodu mojej mamy. Nie wiem, czy tylko ja mam takie wrażenie, ale bazylia hodowana w ogrodzie pachnie intensywniej i zdecydowanie szybciej rośnie. W tym roku ogródek ziołowy mamy wygląda cudownie - takich efektów nie osiągnę w moich balkonowych warunkach - dwa rodzaje bazylii, oregano, majeranek, kolendra, szałwia, wielki koper, tymianek, lubczyk, dwa rodzaje mięty (i trzeci w planach). Do pełni szczęścia brakuje tylko rozmarynu - ale to da się jeszcze nadrobić. 
    Po wizycie w domu przywiozłam papierową torbę pełną pyszności - kilka kwiatów cukinii, gałązki majeranku i oregano, pietruszkę i marchew, garść poziomek i wielki pęczek bazylii w dwóch odmianach. Czas na pesto! 
    Dobre pesto to składniki najlepszej jakości - bazylia, orzeszki piniowe, włoski parmezan (prosto z Wenecji - dzięki Piotrek!), oliwa z oliwek, odrobina czosnku, kilka kropel limonki, świeżo zmielony pieprz. Oczywiście najlepiej miażdżyć je w moździeżu, stopniowo dolewając oliwę, ale przy takiej ilości zielone pesto łatwiej mi było po prostu rozdrobnić blenderem. Podana ilość to ok. 2 słoiczki po 150 ml każdy - takie pesto, pokryte od góry warstwą oliwy z oliwek, można przechowywać w lodówce ok. tygodnia (choć często udaje mi się trzymać je dwa tygodnie i wszystko jest w porządku).
    Fioletowe pesto zrobiłam przy użyciu moździeża - wyszło oczywiście trochę bardziej grudkowate. Bazylia fioletowa (ogrodnicza nazwa to bazylia czerwonolistna, choć jej kolor zdecydowanie bliższy jest fioletowi) ma trochę bardziej cytrynowy aromat niż zielona. Z kilku gałązek, które miałam wyszło dokładnie tyle pesto, ile jest w kokilce na zdjęciu (porcja w sam raz dla jednej osoby). Żeby je trochę podkręcić dodałam tyle świeżo zmielonego pieprzu, żeby był on wyczuwalny. Z limonką pachniało obłędnie. Zapach bazylii uzależnia!
    SKŁADNIKI:
    (pesto zielone i fotograficzna inspiracja wg Doroty i Bogdana Białych, "Zwierciadło", 7/2011)
    pesto z zielonej bazylii:
    • trzy pęczki zielonej bazylii
    • 100 g orzeszków piniowych
    • 50 g świeżo startego parmezanu
    • duży ząbek czosnku (lub dwa mniejsze)
    • 170-200 ml oliwy z oliwek (dobrej jakości)
    • dwie łyżeczki soku z cytryny (dodałam sok z limonki zamiast cytryny - bardziej aromatyczny:))
    • świeżo zmielony pieprz
    • sól
    pesto z fioletowej bazylii:
    • cztery duże gałązki bazylii fioletowej
    • 1,5 łyżki orzeszków piniowych
    • płaska łyżka parmezanu
    • pół ząbka czosnku
    • kilka kropel soku z limonki
    • 30 ml oliwy z oliwek (+ewentualnie odrobina do podlania)
    • sól, pieprz
    PRZYGOTOWANIE: 
    Oba rodzaje pesto w zasadzie przygotowywałam w ten sam sposób (z tym, że zielone miksowałam, a fioletowo przygotowałam w moździeżu).
    Uprażyć orzeszki piniowe na suchej patelni. Podrzeć bazylię (grubsze łodyżki odrzucić). Bazylię, parmezan, orzeszki i czosnek zmiksować. W trakcie dolewać stopniowo oliwę z oliwek. Na koniec dodać sok z limonki, pieprz i sól.
    Podawać z makaronem, do mięsa lub ryb, do zup i przekąsek - do czego tylko Wam się zamarzy :) 


    niedziela, 20 lutego 2011

    Warsztaty Smaku i coś pysznego

    Ten tydzień pod wieloma względami nie był łatwy. Ale dziś jest jeden jedyny dzień, w którym mogę odpocząć, coś ugotować, poczytać cokolwiek, co nie jest tekstem o sztuce (kupiłam sobie Szkołę niezbędnych składników Erici Bauermeister), napisać o wydarzeniu, w którym miałam przyjemność wziąć udział w zeszłym tygodniu.
    Mieszkam w Toruniu. Jakby ktoś nie wiedział gdzie to jest - to takie małe miasto pod Grucznem. Tak w zeszły weekend podsumowano moje miejsce zamieszkania :) W pewien sposób się z tym zgadzam - Gruczno to dla mnie synonim smaku. W sierpniu zeszłego roku byliśmy tam z M. po raz pierwszy na Festiwalu Smaku. Przywieźliśmy koszyk pełen pyszności - sery zagrodowe, olej z Góry św. Wawrzyńca, wędliny itd. Pełen koszyk... a większość zniknęła w ciągu dwóch dni.
    Gdy tylko dowiedziałam się o warsztatach "umiejętności kulinarnych" w Chełmnie "Alchemia i amory w kuchni", organizowanych przez Towarzystwo Przyjaciół Dolnej Wisły (to samo, które jest odpowiedzialne m.in. za Festiwal Smaku w Grucznie) stwierdziłam, że może być ciekawie. I było ;)
    O przyprawach w staropolskiej kuchni opowiadał Pan Jarosław Dumanowski z UMK. Owoce morza przygotowywali Eugeniusz Mientkiewcz i Zbigniew Kmieć. Lubię jak Ci, którzy kochają jedzenie opowiadają o swojej pasji i dzielą się wiedzą. Zdaję sobie wówczas sprawę z tego, że po pierwsze - trochę już wiem, po drugie - to, co wiem, to kropla w morzu. Ale całe szczęście zawsze będzie coś do odkrycia.
    Było całkiem pysznie. Improwizowane potrawy - krewetki z warzywami, ragoût z mięsem małży i suszonymi śliwkami, risotto z kalmarami. Na przekąskę zaserwowano pączki z nadzieniem z powideł z Gruczna (najlepszych na świecie:)). Czy się czegoś nauczyłam? No pewnie!
    Są dwie zasady gotowania:
    Zasada 1.: Nie zaczynaj gotowania bez kieliszka czegoś dobrego.
    Zasada 2.: Jeśli czegoś nie ma w kuchni znaczy, że w ogóle nie było potrzebne
    :)

    W niedzielę wieczorem ugotowałam M. krewetki z warzywami na walentynkową kolację. Nie udało mi się dostać szarych krewetek (to wcale nie jest łatwe) i kwiatu muszkatołowca, którego używał pan Gieno, nie dodałam też zieleniny - ale i tak krewetki były pyszne, a efekt przypominał warsztatowy.

    Krewetki z warzywami 
    przepis improwizowany, zmodyfikowany :)

    SKŁADNIKI: 
    • 200 g krewetek
    • jedna czerwona papryka
    • jedna żółta papryka
    • kilka gałązek selera naciowego
    • marchewka
    • ząbek czosnku
    • dwie łyżki oliwy z oliwek
    • 30 g masła
    • 100 ml białego wina
    • 100-150 ml słodkiej śmietanki 30 %
    • gałka muszkatołowa
    • cynamon
    • sól, pieprz
    PRZYGOTOWANIE:
    Krewetki obrać, opłukać, osuszyć. Pokroić warzywa w dosyć duże kawałki. Rozgrzać oliwę i podsmażyć warzywa (papryki, seler, marchewkę) przez ok. 7 minut, pod przykryciem. Dodać czosnek, podsmażyć chwilę i wlać 50 ml wina. Poczekać aż odparuje. Na patelnię wrzucić krewetki, smażyć ok. 4-5 minut. Dodać pozostałe wino. Po chwili dodać śmietankę (tyle, żeby dno patelni było pokryte). Doprawić sporą szczyptą świeżo startej gałki muszkatołowej i cynamonu, solą i pieprzem. Przykryć, chwilę poddusić. Zdjąć z ognia, dodać plasterki masła, wymieszać i gotowe.
    Warzywa powinny być sprężyste (nie rozgotowane), krewetki jędrne.
    Podawać z białym pieczywem, które idealnie nadaje do tego, żeby wyczyścić talerze z nadmiaru sosu lub bardziej zredukować sos i podawać z makaronem  :)